چند ماهی هست قول دادم بنویسم اما فرصت نمی شد

بالاخره یه تعطیلی پیدا شد ما بشینیم دو کلوم با دوست جونامون بحرفیم. مگه فرصت می شه؟ حالا که تعطیلی بعد امتحاناس ذهنم آزاد تره. اما بازم یه عالمه کار دارم برای همین خودمونی و بدون ویرایش می نویسم.

اول از همه فدای معرفتتون بشم که حتی وقتی دست و دلم به نوشتن نمی رفت، بهم سر می زدین یا سراغی ازم می گرفتین. مخصوصا آرزو، بهاره، ملودی، یک دوست، مژده و بقیه ی اونایی که بیرون از اینجا همیشه باهاشون در ارتباطم ...

با فاصله ای که از درسا گرفته بودم و اون همه غصه و یه روحیه ی بی انگیزه و از طرف دیگه کار، شروع دوباره ی درس خیلی برام سخت بود.. خیلی بی انگیزه و بی تفاوت می رفتم سر کلاسا. اما کم کم شروع کردم به درس خوندن و بالاخره مثل خیلی قبلنا درس خوندن برام یه مسئله جدی شد. خدا رو شکر امتحانا رو هم عالی دادم.

جای خالی حضورش تو لحظه هایی که نباید تنهام می ذاشت اما با غرور و بدون اینکه از خودش بپرسه سر اونیکه به من و عشق من اعتماد کرده بود چی میاد؟، آره اون همه جای خالی پر شد. با تجربه پر شد. گرونترین تجربه هایی که مدام از خودم می پرسم کجا قراره به دردم بخورن؟!؟! می دونی... اگه شکستنی باشی هیشکی بهت رحم نمی کنه. دنیای بعضیا اونقدر کثیف شده که خیلی راحت و بدون عذاب وجدان حتی تو قالب پناه بی پناهیات ازت استفاده می کنن، کافیه بفهمن دل شکسته ای. من اینو خیلی دیر فهمیدم. وقتی که دیگه از غصه خسته شده بودم و علی رغم میلم به خودم اجازه دادم دست از سر تعصبم روی عشقم بردارم و یه فرصت دیگه به خودم بدم. خدا از سر باعث و بانیش نگذره...... اما نه تنها از عشقم کم نشد حتی .... نمی خوام ناله و گریه کنم. نمی خوام چیزی رو توجیه کنم. اما خیلی از خودم می پرسم، اگه موقع رفتن، غیر از خودش و زندگی خودش حواسش به منم بود، من از اون همه آرزو و عشق، به اونجا می رسیدم؟! نمی دونم اصلا از همون اول خدا چرا مراقبم نبود و گذاشت عاشقش بشم . اصلا چرا کسی رو سر راهم قرار داد که با اولین سختی از عشقش منصرف شد. خدا که منو می شناخت.

شاید هله پتگر راست می گه:

"بعضیا میان توی زندگی آدم فقط برای اینکه بگن: "جنس عشق این نیست"

به هر حال هر اتفاقی تا حالا افتاده دیگه افتاده، شاید اگه این اتفاقا نمی افتادن من هیچوقت نمی فهمیدم غیر از یه سبد مهربونی چیزای دیگه ایم هست که می شه باهاشون با ارزش زندگی کرد. هرچند "محبت واقعی" مهم ترین ارزش زندگیه. یعنی باید باشه اما نیست. شاید دیگران زودتر از من فهمیدن تو دنیایی که مردم حتی برای محبت کردنشون سبک سنگین می کنن، اگه بدون حساب و کتاب مهربون باشی، باختی.

بگذریم.....

بهتره سعی خودمو بکنم، شاید خدا به احترام واقعیت ته دلم که فقط خودش ازش خبر داره، یه راهی جلوی پام بذاره. الان تنها چیزی که بهش امید دارم اینه: «و من یتوکل علی الله و هو حسبه» بعدش خودم و خودم... خیلی خوب می دونم چقدر تنهام. اما مهم نیست ... 

هنوزم به محض اینکه مشغله ی ذهنیم کم بشه،یه دردی ته قلبم می سوزه. آدم هر چی رو فراموش کنه شبای تنهائی خودشو که فراموش نمی کنه. عشقی که فراموش نمی شه. تکرار نمی شه. خاطره هایی که عین یه ویروس سمج هیچ جوری پاک نمی شن.اشتباهی که جبران نمی شه. وقتی راهو اشتباه رفتی و پل پشت سرت خراب شد وقتی با اشتباهت با حماقتت حتی راه جلوی پاتم خراب کردی چطوری می شه از این کابوس توی بیداری عبور کرد و یه قدم به سمت آرامش برداشت. به سمت خواسته های ساده و کوچیکی که حالا محال به نظر می رسن . به خاطر همینه که بهشون میگیم رویا!

چطوري می شه جبران کرد؟ کی می فهمه ؟! کجا برم؟! به کی بگم؟؟!؟!؟

همیشه به اینجا می رسه. قلبم ته دلم مچاله می شه، اشک می شه صورتمو می شوره. اما اشکال نداره... این خیلی بهتر از اون موقع است که شب و روز گریه بودم و هیچ راه دیگه ای برا آروم شدن بلد نبودم. اما حالا بلدم... زانو می زنم جلوی خدا دستامو می برم بالا می گم خدا شکرت...  

خدای عشق، شکرت!

شکرت به خاطر همه ی چیزایی که دادی و همه چیزایی که ندادی ...

شکرت که بالاخره کامپیوتر قبول شدم هر چند هنوز نمی دونم IT رو اندازه ی نرم افزار دوست دارم یا نه؟! شکرت که با این حجم کارام تونستم درس بخونم و امتحانامو خوب بدم.

خدایا شکرت که همه چی تو دل من حبس شده و لااقل ظاهر زندگیمون داره آروم می گذره و شکرت اینقدر قوی شدم که میتونم به این آرامش کمک کنم و خواهرام هیچ جای خالی تو زندگیشون نیست، شکرت که درساشونو عالی می خونن و راه زندگیشونو  خیلی عالی جلو می رن. نه مثل من ... خدایا کمکم کن همیشه مراقبشون باشم...

خدایا شکرت حتی به خاطر مستاصل شدن و ناامیدیم. هیچ چیز به جز این همه تنهایی نمی تونست منو این قدر بهت نزدیک کنه که فقط به تو پناه بیارم.

شکرت برای لحظه هام. همون لحظه هایی که عین سال می گذشتن و حالا آرزو می کنم یکم آروم تر بگذرن تا شاید وقت کنم به همه کارام برسم.

خدا جون شکرت براي كارم. 

خدایا از ته دلم و با همه ی وجودم شکرت که یاد گرفتم حتی با غم ته دلم بخندم.

و حتی شکرت به خاطر چیزی که ازت خواستم و بهم ندادی. می گم شکر، چون می دونم هر جور که بلد بودم ازت خواستم. از ته ته دلم خواستم، با همه ی وجودم خواستم. اشکی نموند که نریختم، نذری نموند که نکردم، دعایی نموند که نخوندم. غصه ای نموند که نخورم. چیز با ارزشی نموند که از دست بدم. اما تو نخواستی و ندادی. شکر، چون همون قدر که الآن به واقعیت عشقم ایمان دارم، می دونم لیاقتم خیلی بیشتر از اونی بود که براش شکستم... خدایا شکرت که اون زندگی اون موقع و تو اون وضعیت حتی یه قدم از آرزوهام جلوتر نیومد و واسه همیشه تو رویاهام موند. حتی شاید شکرت که نفرینم اثر نداره و اون فکر می کنه خوشبخته...

نمی دونم یادشه یا نه، البته یادش باشه یا نه مهم نیست. مهم اینه که من یادمه می گفت:  "زمان خیلی زود عشقتو از یادت می بره".

زمان تند و تند می گذره اما به آسمونا به خود خدا قسم با گذشتنش نه از پاکی عشق کم می کنه نه از تلخی شکستن. نه لحظه های هدر رفته رو بر می گردونه نه بقیه از دست رفته هارو... تو به اسم گذشت زمان خودت دکمه ی گذشته رو خاموش کردی تا یادت نیاد چه نقشی تو اون گذشته داشتی. اگه بهونه ی گذر زمان نبود وقتی صدای اونی که یه روز نزدیک ترینت بود پاي تلفن می شنوی با کدوم بهانه به فامیلی صداش می کردی؟

نمی دونم تا کی خوشبخت می مونی. نمی دونم!؟ ... این "نمی دونم" رو به احترام واقعیت لحظه هایی می گم که برای تو اصلا مهم نبود برای من چطوری می گذرن. نه به قول تو، برای خدادار بودن ...می گن دنیا گِرده ... اصلا کسی چه می دونه، شاید یه روزی، یه جایی، یه جوری، یه چیزی، راست می گه که صبر داشته باش...صبر داشته باش...

 به التماس ازتون می خوام اگه یه روز فهمیدین چطور می شه قبل از اینکه بهترین لحظه های عمر بگذرن، یه زخم کهنه رو از سوزش انداخت و تلخ و شیرین حضور خاطره های یه آدم مغرورو برای همیشه از بکگراند لحظه ها شست، و چطور میشه برای اشتباه بزرگی که اصلا خودتم نمی دونی چه حالی داشتی که بهش رضا دادی، تاوان نداد، تو رو به خدا نذارید من این قدر افسرده بمونم، برام بنویسید، تا منم بتونم با همه وجودم بخندم. نه مثل همیشه با همه ی وجودم منهای یه تیکه از قلبم که حتی تو بهترین لحظه هام پر از غم و تنهائیه.

 تنهایی نه به این معنی که از همه عالم و آدم بریده باشی.تنهائی به این معنی که بین همه و با همه باشی و مثل همه و گاهی بهتر از همه باشی اما دردی رو ته دلت قایم کرده باشی که می دونی نمی فهمنش. چون برای مردم مثل همه قضاوت کردن همیشه آسون تر از متفاوت فکر کردن و درک کردنه.

 دلم میخواد حرف مریمو زمزمه کنم:

"بگذار همه فکر کنند مغروری تا شکستنی، مهم نیست،

به خوشبختیت می ارزد، اشتباه من را نکنی...

 من تمام عاشقانه ها را جدی گرفتم..."

مراقب خودتون و گرمای دلتون باشید. و البته گُلی که کاشتید، دلی که بُردید، و هر چیزی که توی گذر شتابزده ی زمان از یادتون رفته ....